ADHD می تواند احتمال ابتلا به بیماری پارکینسون را افزایش دهد.

02 تیر 98 | 200 بازدید
بر اساس مطالعه ای جدید، افراد دارای ADHD در معرض ریسک بالاتر ابتلا به بیماری پارکینسون قرار دارند. طبق نتایج این تحقیق، ADHD ها با احتمال دوبرابر بیشتر از افراد معمولی شروع زودهنگام پارکینسون را در سنین 21-66 سال تجربه می کنند.
ADHD می تواند احتمال ابتلا به بیماری پارکینسون را افزایش دهد.

بر اساس مطالعه ای جدید، افراد دارای ADHD در معرض ریسک بالاتر ابتلا به بیماری پارکینسون قرار دارند. طبق نتایج این تحقیق، ADHD ها با احتمال دو برابر بیشتر از افراد معمولی شروع زودهنگام پارکینسون را در سنین 21-66 سال تجربه می­ کنند. همچنین آن دسته از افرادی که تحت درمان با داروهای محرک مثل ریتالین یا آدرال قرار گرفته اند (به منظور کاهش سمپتوم­ های ADHD) با احتمال 6-8 برابر بیشتر به پارکینسون مبتلا خواهند شد.

 

محققان دانشگاه یوتاه دریافتند که افراد مبتلا به ADHD در معرض ریسک بیشتر ابتلا به بیماری پارکینسون و یا بیماری­ های مشابه قرار دارند. نتایج این تحقیق در ژورنال معتبر نوروسایکوفارماکولوژی به چاپ رسیده است.

 

دکتر گلن هانسون، پروفسور فارماکولوژی در دانشگاه یوتاه، می­گوید: «بیماری پارکینسون معمولا نوعی بیماری پیشرونده­ ی عصبی در نظر گرفته می ­شود که با افزایش سن مرتبط است. این شاید اولین باری باشد که ارتباط یک اختلال مربوط به دوران کودکی و درمان آن با تظاهر یک اختلال مربوط به دوران پیری بررسی می­ شود».

 

در یک تحقیق گذشته نگر مبتنی بر جمعیت، هانسون و تیمش دریافتند که افراد مبتلا به ADHD دو برابر افراد معمولی به شروع زودهنگام بیماری پارکینسون(21-66 سالگی) و بیماری­ های مشابه مبتلا می­ شوند. ریسک ابتلا برای بیمارانی که تحت درمان دارویی با داروهای محرک از جمله متیل فنیدات (ریتالین، کانسرتا، دیترانا و...)، آدرال و دکسمتیل فنیدات (فوکالین) قرار گرفته اند به صورت تخمینی 6-8 برابر بیشتر از افراد نرمال با همان سن و جنسیت است.

 

محققان تاکید کرده اند که بیماران با اختلال ADHD شدیدتر ممکن است به طور ذاتی در معرض ریسک بالای بیماری­ های عصبی حرکتی مثل پارکینسون قرار داشته باشند و در نتیجه داروهای محرک تاثیر مستقیمی روی این آثار نداشته باشند. در این باره به تحقیقات بیشتری نیاز است.

 

ADHD اختلالی است که با تغییرات آزاد شدن دوپامین که تنظیم­ کننده­ ی واکنش­های هیجانی است ارتباط دارد. پارکینسون نوعی اختلال پیشرونده­ ی عصبی است که با لرزش، گرفتگی عضلات، و کند شدن حرکات همراه است. معمولا پارکینسون قبل از سن 60 سالگی ظاهر نمی­ شود.

 

تیم پژوهشی از پایگاه داده جمعیت یوتاه استفاده کردند که شامل اطلاعات حیاتی و پزشکی بیش از 11 میلیون نفر ساکن در این ایالت است. آن ­ها به بررسی بازه زمانی 20 ساله از این داده ­ها پرداختند. بیماران واجد شرایط پژوهش بین سال­های 1950 تا 1992 متولد شده بودند و در سال 2011 حداقل 20 سال سن داشتند و سابقه­ ی تشخیص پارکینسون یا بیماری مشابه را نداشتند.

 

با استفاده از این پایگاه داده، هانسون و همکارانش نمونه­ ای از جمعیت افراد مبتلا به ADHD گردآوری کردند که شامل 31769 نفر بود. از این تعداد 4960 نفر تحت درمان با داروهای محرک قرار گرفته بودند. گروه مقایسه­ ای غیر ADHD از 158790 نفر تشکیل شده بود که از لحاظ جنسیت و سن با گروه ADHD تطبیق داده شده بودند.

 

در این مطالعه علاوه بر سن و جنسیت، تاثیرات بیماری­ های سایکوتیک و استفاده از تنباکو که می­ تواند با بیماری پارکینسون مرتبط باشد کنترل شده بود. بیماران با سابقه­ ی مصرف مواد یا الکل از مطالعه کنار گذاشته شدند. اما دیگر فاکتورهای مرتبط که احتمال نقش داشتن در بیماری پارکینسون را دارند مثل ضربه به سر و سموم محیطی در این مطالعه کنترل نشد.

 

طبق اظهار نظر هانسون این نتایج مقدماتی هستند. در این مطالعه عواملی مثل طبقه­ بندی اشتباه افراد غیر ADHD، عدم تشخیص یا تشخیص اشتباه پارکینسون و نبود اطلاعات بیشتر راجع به میزان استفاده از داروهای محرک تجویز شده برای افراد ADHD جزء محدودیت­ ها به شمار می­ آید.

 

تحقیقات گذشته که به بررسی ارتباط بین سوء مصرف آمفتامین و شروع بیماری پارکینسون پرداخته بودند مبنای شروع این پروژه عنوان شد.

 

هانسون اظهار داشت: «من باور دارم که درمان برای همه و بخصوص کودکانی که نمی­توانند سمپتوم­ های ADHD خود را کنترل کنند دارای مزیت فراوان است اما تجویز دارو حتما باید مورد به مورد بررسی شود».

 

منبع

 

اصل مقاله